در قانون تجارت، وقتی کسی یک برات را قبول میکند، یعنی روی آن امضا میزند و تعهد میکند که مبلغ آن را در سررسید بپردازد. طبق این ماده، چنین شخصی دیگر نمیتواند از این تعهد خود شانه خالی کند یا به اصطلاح «نکول» نماید. نکول یعنی زیر قول زدن و از پرداخت خودداری کردن. این قاعده برای حفظ اعتبار اسناد تجاری مثل برات وضع شده است. اگر قبولکننده بتواند هر وقت خواست از تعهدش برگردد، دیگر کسی به برات اعتماد نمیکند و دادوستدها مختل میشود. بنابراین، پس از قبولی، شخص در هر شرایطی موظف به پرداخت است و قانون به او اجازه نمیدهد که بهدلخواه خود از این مسئولیت خارج شود. نتیجه عملی این ماده این است که دارنده برات میتواند با خیال راحت روی پرداخت توسط قبولکننده حساب کند. اگر قبولکننده از پرداخت خودداری کند، دارنده برات میتواند از طریق دادگاه او را مجبور به پرداخت کند. این حکم استثنا هم ندارد؛ یعنی حتی اگر قبولکننده بعداً پشیمان شود یا بهانهای بیاورد، باز هم حق نکول ندارد.