این ماده قانونی دربارهٔ نحوهٔ تعیین گیرندهٔ وجه در یک برات صحبت میکند. یعنی وقتی کسی برات میکشد (براتکش) میتواند در متن برات مشخص کند که وجه به شخص دیگری پرداخت شود. در این حالت میگویند برات «به حواله کرد شخص دیگر» صادر شده است. اما حالت دوم این است که براتکش خودش را به عنوان گیرندهٔ وجه معرفی کند. یعنی در متن برات بنویسد که وجه به خود او یا به حواله کرد خودش پرداخت شود. این کار معمولاً زمانی انجام میشود که براتکش میخواهد برات را بعداً به شخص دیگری منتقل کند. در هر دو صورت، برات یک سند تجاری است که با امضای براتکش معتبر میشود و دارندهٔ آن میتواند در سررسید وجه آن را از براتگیر (کسی که برات روی او کشیده شده) مطالبه کند.