در جریان ورشکستگی یا انحلال شرکت، مدیر تصفیه ممکن است بخشی از دارایی شرکت را که برای پرداخت بدهیهای جاری نیازی به آن نیست، بهطور موقت میان شرکا تقسیم کند. این کار برای جلوگیری از راکد ماندن اموال و تسریع در تسویه حساب انجام میشود، اما شرط مهمی دارد: مدیر تصفیه باید معادل بدهیهایی که سررسیدشان نرسیده و همچنین مبلغی که بین شرکا درباره آن اختلاف وجود دارد را کنار بگذارد و نزد خود نگه دارد. مثلاً اگر شرکتی ۱۰۰ میلیون تومان دارایی اضافه دارد و ۲۰ میلیون تومان بدهی با سررسید آینده و ۱۰ میلیون تومان اختلاف بین شرکا وجود دارد، فقط ۷۰ میلیون تومان بهطور موقت قابل تقسیم است. این تقسیم موقت، نهایی نیست و ممکن است پس از روشن شدن وضع بدهیها یا اختلافات، تغییر کند. در نهایت، هدف این ماده جلوگیری از تضییع حقوق طلبکاران و شرکایی است که اختلاف یا طلب معوق دارند.