قانون تجارت ایران شرکتهای بازرگانی را به هفت نوع تقسیم کرده است. این تقسیمبندی بر اساس ویژگیهایی مانند نحوه تشکیل، میزان مسئولیت شرکا در برابر بدهیهای شرکت و چگونگی اداره شرکت انجام شده است. هر کدام از این شرکتها قواعد خاص خود را دارند و برای فعالیتهای تجاری مشخصی مناسب هستند. شرکت سهامی برای سرمایهگذاریهای بزرگ با سرمایه تقسیم شده به سهام طراحی شده است. شرکت با مسئولیت محدود برای فعالیتهایی است که شرکا فقط تا میزان سرمایه خود مسئول بدهیها هستند. شرکت تضامنی بر اساس مسئولیت تضامنی و نامحدود شرکا در برابر طلبکاران شکل میگیرد. شرکت مختلط غیرسهامی و مختلط سهامی ترکیبی از شرکای با مسئولیت محدود و نامحدود هستند. شرکت نسبی برای فعالیتهای کوچک با مسئولیت نسبی شرکا بر اساس سهمالشرکه مناسب است. شرکت تعاونی تولید و مصرف نیز برای اهداف تعاونی و با رعایت قوانین بخش تعاون تشکیل میشود. در عمل، انتخاب نوع شرکت تأثیر مستقیمی بر مسئولیت مالی شرکا، نحوه تصمیمگیری در شرکت و تشریفات ثبت و اداره آن دارد. بنابراین بازرگانان باید با توجه به نوع فعالیت، تعداد شرکا و میزان سرمایه، یکی از این هفت نوع شرکت را انتخاب کنند.