قانون تجارت در این ماده فهرستی از کارهایی را ارائه میدهد که اگر کسی آنها را به صورت حرفهای و شغلی انجام دهد، تاجر محسوب میشود. منظور از «معاملات تجارتی» همان کارهایی است که قانون آنها را تجاری میداند. مثلاً اگر کسی کالایی را بخرد تا بعداً بفروشد یا اجاره بدهد، این کار یک معامله تجاری است، حتی اگر روی آن کالا تغییری نداده باشد. همچنین حمل و نقل مسافر یا بار از راه خشکی، دریا یا هوا، چه با کامیون، قطار، هواپیما یا کشتی، در زمره کارهای تجاری قرار میگیرد. کارهایی مثل دلالی (معرفی خریدار و فروشنده برای گرفتن پول)، حقالعملکاری (خرید یا فروش کالا به حساب دیگری و گرفتن دستمزد) و عاملی (نمایندگی فروش) نیز تجاری محسوب میشوند. علاوه بر این، هر نوع تأسیساتی که برای انجام کارهای دیگران راهاندازی شود، مثل دفتر مشاور املاک، دفتر کاریابی، یا شرکتی که لوازم مورد نیاز مشتریان را تهیه میکند، تجاری است. راهاندازی و به کار انداختن کارخانه هم تجاری است، مگر اینکه کارخانه فقط برای مصرف شخصی خود فرد باشد. حراجی، برگزاری نمایشگاههای عمومی، صرافی و بانکداری، کار با برات (نوعی سند تجاری) حتی اگر طرف مقابل تاجر نباشد، بیمه (اعم از دریایی یا غیردریایی)، و هر کاری که به کشتی مربوط میشود مثل کشتیسازی، خرید و فروش کشتی و کشتیرانی داخلی یا خارجی، همگی در دسته معاملات تجاری قرار میگیرند. بنابراین هر کس یکی از این کارها را به عنوان شغل خود انجام دهد، تاجر شناخته میشود و باید قوانین تجارت را رعایت کند.