این ماده شرایط انتخاب مدیران را در شرکتهایی مشخص میکند که برخی از شرکا نه در کار روزانهٔ شرکت مشارکت دارند و نه تخصص لازم در زمینهٔ فعالیت شرکت را دارند. در چنین وضعیتی، قانون میگوید که حداقل دو سوم اعضای هیئت مدیره باید از میان شرکایی انتخاب شوند که شغل و تخصصشان با موضوع فعالیت شرکت هماهنگ باشد. به این ترتیب، سهم بالایی از مدیریت شرکت به افرادی سپرده میشود که دانش عملی و تجربهٔ کافی در همان زمینه دارند و میتوانند تصمیمات درستی برای پیشرفت شرکت بگیرند. هدف این ماده جلوگیری از تسلط افرادی است که سرمایه گذاشتهاند اما نه مهارتی در کار شرکت دارند و نه در ادارهٔ روزمره حضور دارند. در نتیجه، مدیریت اصلی شرکت در دست متخصصان همان رشته میماند و از تصمیمات غیرحرفهای یا منفعتطلبانه جلوگیری میشود. تخلف از این قانون میتواند به بطلان تصمیمات هیئت مدیره یا ابطال انتخاب مدیران از سوی مراجع قضایی بینجامد. به بیان سادهتر، در شرکتی که برخی شرکا تنها سرمایهگذار یا غایب هستند، بایستی اکثریت قاطع مدیران از میان شرکای فنی و متخصص انتخاب شوند تا شرکت در مسیر درست حرفهای خود هدایت شود و از دخالت افراد ناآگاه در امور تخصصی جلوگیری گردد.