در شرکتهای نسبی تا زمانی که شرکت منحل نشده، طلبکاران فقط میتوانند برای دریافت طلب خود به خود شرکت مراجعه کنند. یعنی شرکت به عنوان یک شخص حقوقی مسئول پرداخت بدهیهاست و طلبکاران حق ندارند مستقیم سراغ شرکا بروند. اما پس از انحلال شرکت، اوضاع فرق میکند. در این مرحله طلبکاران میتوانند با رعایت تشریفات ماده ۱۸۶ (که ترتیب مراجعه به شرکا را مشخص میکند) به تک تک شرکا مراجعه کرده و طلب خود را از آنها بخواهند. این یعنی بعد از انحلال، مسئولیت شرکا در برابر بدهیهای شرکت مستقیم و شخصی میشود. پس قانون بین دوران فعالیت شرکت و دوران پس از انحلال تفاوت قائل شده: تا شرکت پابرجاست، طلبکاران باید از خود شرکت طلب کنند و فقط پس از انحلال میتوانند به دارایی شخصی هر شریک هم دسترسی داشته باشند.