این ماده وضعیت دارایی یک شرکت مختلط غیرسهامی را در صورت ورشکستگی روشن میکند. وقتی چنین شرکتی ورشکست میشود، تمام دارایی شرکت فقط به طلبکاران خود شرکت تعلق دارد و برای پرداخت بدهیهای شخصی شرکاء قابل استفاده نیست. یعنی طلبکاران شخصی هر یک از شرکا نمیتوانند از دارایی شرکت برای دریافت طلب خود استفاده کنند. سهم الشرکه شریک با مسئولیت محدود هم جزو دارایی شرکت محسوب میشود و در ورشکستگی به نفع طلبکاران شرکت به کار میرود. پس شریک با مسئولیت محدود نمیتواند سهم خود را از شرکت جدا کند و ادعا کند که مال شخصی اوست. این قانون تضمین میکند که طلبکاران شرکت در اولویت دریافت دارایی شرکت قرار دارند.