در شرکتهای با مسئولیت محدود، شرکا بر اساس سرمایهای که میگذارند مسئولیت دارند و در مدیریت روزمره شرکت دخالتی ندارند. این ماده به روشنی میگوید که یک شریک با مسئولیت محدود نه از نظر قانونی حق اداره شرکت را دارد و نه این کار از وظایف او به حساب میآید. بنابراین، اگر کسی به عنوان شریک با مسئولیت محدود وارد شرکتی شود، نباید انتظار داشته باشد که بتواند در تصمیمگیریهای اجرایی یا مدیریتی شرکت نقش داشته باشد مگر اینکه در اساسنامه یا قرارداد جداگانهای چنین حقی به او داده شده باشد. مسئولیت اداره شرکت معمولاً بر عهده مدیر یا مدیرانی است که از میان شرکا یا از خارج انتخاب میشوند. شریک با مسئولیت محدود تنها به سرمایهگذاری و دریافت سود یا زیان متناسب با سهم خود اکتفا میکند و در قبال بدهیهای شرکت تا میزان سرمایه خود مسئول است. این تفکیک باعث میشود که مدیریت شرکت در دست افراد متخصص یا شرکای نامحدود (در شرکتهای تضامنی) قرار گیرد و شرکای عادی از دغدغههای اجرایی دور باشند.