در شرکتهای با مسئولیت محدود، مسئولیت هر شریک به اندازه سهم او در شرکت است و طلبکاران شرکت نمیتوانند به دارایی شخصی شرکا دسترسی پیدا کنند. اما قانون تجارت یک استثنا برای این قاعده در نظر گرفته است. اگر نام یکی از شرکا در اسم شرکت قید شده باشد، آن شریک در برابر بدهیهای شرکت مانند یک شریک ضامن (شریک در شرکت تضامنی) مسئولیت نامحدود پیدا میکند. یعنی طلبکاران شرکت میتوانند برای وصول طلب خود به تمام دارایی شخصی آن شریک مراجعه کنند. این یک حکم حمایتی برای اشخاص ثالث (مشتریان و طلبکاران) است که با دیدن نام یک شخص حقیقی در عنوان شرکت، تصور میکنند آن شخص پشتوانه مالی شرکت است و در صورت لزوم پاسخگوی بدهیها خواهد بود. بنابراین، حتی اگر شرکا بین خود توافق کرده باشند که آن شریک مسئولیتی بیش از سهمش نداشته باشد، این توافق در برابر طلبکاران شرکت ارزشی ندارد. طلبکاران همچنان میتوانند به دارایی شخصی آن شریک رجوع کنند.