این ماده به وضعیتی اشاره دارد که یکی از شریکان یک شرکت تجاری، محجور میشود. محجور به کسی گفته میشود که به دلیل صغر سن (کمتر از ۱۸ سال تمام)، جنون یا سفه (نداشتن توانایی اداره امور مالی خود) از تصرف در اموال و حقوق مالی خود منع قانونی دارد. در چنین شرایطی، طبق این ماده باید مطابق حکم ماده ۱۳۹ قانون تجارت که در ماده ۱۴۰ به آن ارجاع داده شده، رفتار کرد. منظور از ماده ۱۳۹ این است که در شرکتهای تجاری، محجوریت یکی از شرکا موجب انحلال شرکت نمیشود، بلکه اداره امور سهم یا سهمالشرکه آن شریک به قیم یا امین قانونی او سپرده میشود. بنابراین، شرکت به فعالیت خود ادامه میدهد و شریک محجور یا نماینده قانونی او (مانند پدر، جد پدری یا قیم) در مجامع شرکت شرکت کرده و حقوق مربوط به سهم خود را اعمال میکند. در نتیجه، شرکای دیگر نباید نگران توقف شرکت باشند و فقط باید ترتیبات قانونی برای نمایندگی شریک محجور را فراهم کنند.