شرکت تضامنی در شش حالت از هم میپاشد. اول اینکه همان دلایلی که برای انحلال هر شرکتی در ماده ۹۳ قانون تجارت نوشته شده (مثل پایان مدت یا ورشکستگی خود شرکت) اینجا هم باعث انحلال میشود. دوم اینکه اگر همه شریکها با هم توافق کنند شرکت را منحل کنند. سوم اینکه اگر یکی از شریکها از دادگاه بخواهد شرکت را منحل کند و دادگاه دلیلش را قبول کند. چهارم اینکه یکی از شریکها از شرکت خارج شود و طبق ماده ۱۳۷ فسخ انجام دهد. پنجم اینکه یکی از شریکها ورشکسته شود. ششم اینکه یکی از شریکها بمیرد یا محجور شود (یعنی از نظر قانونی نتواند از اموالش نگهداری کند). نکته جالبی که در تبصره این ماده آمده این است که اگر دلیل انحلال فقط به یک یا چند شریک مشخص برمیگردد، دادگاه میتواند به جای منحل کردن کل شرکت، فقط آن شریک یا شریکهای مشکلدار را از شرکت اخراج کند. اما این کار فقط در صورتی ممکن است که بقیه شریکها از دادگاه چنین درخواستی بکنند. این تبصره یک راه فرار خوب برای نجات شرکت است وقتی مشکل فقط مربوط به بعضی از شریکهاست. در عمل، این ماده نشان میدهد که شرکت تضامنی خیلی به شخصیت و وضعیت تک تک شریکها وابسته است. مرگ، ورشکستگی، حجر یا حتی درخواست یک شریک میتواند کل شرکت را به هم بریزد. پس کسانی که با هم شرکت تضامنی میزنند باید حواسشان به این ریسکها باشد و از قبل پیشبینی کنند که اگر یکی از این اتفاقات افتاد چه کار کنند.