وقتی یک شرکت تضامنی منحل میشود، اول باید تمام بدهیهای خود شرکت تسویه شود. تا وقتی که این اتفاق نیفتاده، طلبکاران شخصی هر شریک (یعنی کسانی که به خود آن شخص وام دادهاند) نمیتوانند سراغ دارایی شرکت بروند و طلبشان را وصول کنند. پس دارایی شرکت در درجه اول متعلق به طلبکاران خود شرکت است. اگر بعد از فروش دارایی شرکت، پول کافی برای پرداخت کامل بدهیها وجود نداشته باشد، طلبکاران شرکت میتوانند باقیمانده طلبشان را از هر یک از شرکا یا همه آنها بگیرند. اما نکته مهم این است که در این مرحله، طلبکاران شرکت بر طلبکاران شخصی شرکا برتری ندارند. یعنی اگر یک شریک هم به طلبکار شرکت بدهکار باشد و هم به طلبکار شخصی خودش، هر دو طلبکار در یک رتبه قرار میگیرند و دارایی شخصی آن شریک به نسبت بین آنها تقسیم میشود.