تا زمانی که شرکت تضامنی پابرجاست و منحل نشده، طلبکاران فقط میتوانند برای گرفتن طلب خود به خود شرکت مراجعه کنند و حق ندارند سراغ تکتک شرکا بروند. اما اگر شرکت منحل شد، وضع کاملاً فرق میکند: در آن صورت طلبکاران میتوانند برای وصول مطالباتشان به هر کدام از شرکا که بخواهند، یا حتی به همهٔ آنها همزمان، رجوع کنند. نکتهٔ کلیدی اینجاست که در این مرحله هیچ شریکی نمیتواند به بهانهٔ اینکه بدهی شرکت از سهم او بیشتر است از پرداخت خودداری کند؛ هر شریک در برابر طلبکاران تا سقف تمام بدهی شرکت مسئول است. این قاعده فقط میان خود شرکا فرق میکند: در روابط داخلی، هر شریک به اندازهٔ سرمایهای که در شرکت گذاشته در بدهیها سهیم است، مگر اینکه در شرکتنامه ترتیب دیگری نوشته شده باشد. یعنی اگر یکی از شرکا به ناچار بیش از سهمش به طلبکاران بدهد، میتواند از دیگر شرکا سهمشان را مطالبه کند. در عمل، این ماده نشان میدهد که مسئولیت شرکا در برابر اشخاص ثالث (طلبکاران) تضامنی و نامحدود است، اما در داخل شرکت بر اساس سرمایهٔ هرکس تقسیم میشود.