در شرکت تضامنی، برخلاف بسیاری از شرکتهای دیگر، شرکا نمیتوانند بدون جلب موافقت همهٔ شرکای دیگر، سهم خود را به شخص دیگری واگذار کنند. این محدودیت به این دلیل است که در این نوع شرکت، هر شریک در برابر بدهیهای شرکت مسئولیت نامحدود و تضامنی دارد و ورود یک شریک جدید میتواند ریسک مالی سایر شرکا را افزایش دهد. بنابراین، حتی اگر یک شریک بخواهد سهم خود را به یکی از شرکای موجود یا به یک فرد خارج از شرکت بفروشد، باید رضایت کتبی یا شفاهی همهٔ شرکا را کسب کند. نتیجهٔ این قانون این است که انتقال سهم در شرکت تضامنی بدون اجماع کامل شرکا، باطل و بیاعتبار است. یعنی اگر شریکی بدون رضایت بقیه اقدام به فروش سهم خود کند، خریدار نمیتواند به عنوان شریک جدید در شرکت شناخته شود و حقوقی مانند دریافت سود یا حضور در تصمیمگیریها نخواهد داشت. این مقررات عملاً خروج از شرکت را برای شرکا دشوار میکند و به حفظ اعتماد و همبستگی میان آنها کمک مینماید.