در شرکتهای تضامنی، هر شریک میتواند بجای پول نقد، مال دیگری مثل ملک، ماشینآلات یا کالا را به عنوان سرمایه در شرکت بگذارد. در این صورت قانون میگوید که همه شرکا باید با توافق یکسان، قیمت آن مال را تعیین کنند. نبود توافق همه شرکا روی قیمت، ممکن است بعدها باعث اختلاف در سهم و سود و زیان هر کس شود. ارزیابی مزبور باید پیش از تشکیل شرکت و به اتفاق آراء انجام بگیرد. اگر یکی از شرکا با قیمتی که دیگران میگویند موافق نباشد، آن مال به عنوان آورده پذیرفته نمیشود و شریک باید مبلغ معادل آن را نقداً بپردازد یا کلاً از شرکت خارج شود. هدف این قاعده محافظت از حقوق همه شرکاست، زیرا وقتی ارزش سرمایه غیرنقدی دقیق مشخص نشود، تقسیم سود و زیان و حتی تصمیمگیری درباره خروج یا انحلال شرکت دچار مشکل میشود. تقویم به تراضی یعنی همه شرکا بدون اجبار و با آگاهی کامل، به یک قیمت واحد برسند.