در شرکتهای تضامنی، هر یک از مدیران در برابر اشخاص ثالث و شرکا مسئولیتی دارند که محدود به سرمایه ثبتشده یا آورده شخصی آنها نیست. ماده ۱۲۱ قانون تجارت با ارجاع به ماده ۵۱، تصریح میکند که مدیران شرکت تضامنی، در قبال تعهدات و بدهیهای شرکت، همان مسئولیت نامحدود و تضامنی را دارند که برای شرکا در نظر گرفته شده است. یعنی اگر شرکت نتواند از عهده دیون خود برآید، مدیران نیز مانند سایر شرکا با تمام دارایی شخصی خود پاسخگو خواهند بود. این قاعده به این معناست که مدیران شرکت تضامنی نمیتوانند به بهانه محدود بودن نقش اجراییشان، از مسئولیت فرار کنند. طبق ماده ۵۱ قانون تجارت، شرکای تضامنی در مقابل طلبکاران شرکت مسئولیت تضامنی و نامحدود دارند و ماده ۱۲۱ این مسئولیت را به مدیران نیز تسری میدهد. بنابراین هر مدیری که در شرکت تضامنی سمت اجرایی دارد، در صورت ورشکستگی یا عدم پرداخت بدهیهای شرکت، باید شخصاً پاسخگوی طلبکاران باشد. در عمل، این ماده باعث میشود که افراد پیش از پذیرش مدیریت یک شرکت تضامنی، با دقت بیشتری ریسکهای تجاری را بسنجند. زیرا برخلاف شرکتهای سهامی که مسئولیت مدیران محدود است، در شرکت تضامنی، مدیر نمیتواند پشت حصار شخصیت حقوقی شرکت پنهان شود و در صورت بروز مشکل مالی، طلبکاران میتوانند به اموال شخصی او نیز مراجعه کنند.