شرکت با مسئولیت محدود مانند هر شخص حقوقی دیگر ممکن است به دلایل مختلفی منحل شود. این ماده سه حالت اصلی را برای انحلال این نوع شرکت مشخص کرده است. حالت اول به مواردی اشاره دارد که در قانون برای شرکتهای سهامی هم پیشبینی شده، مانند انقضای مدت شرکت یا تحقق هدفی که شرکت برای آن تشکیل شده بود. حالت دوم وقتی است که شرکایی که بیش از نصف سرمایه را در اختیار دارند تصمیم به انحلال بگیرند. در اینجا مهم است که این تصمیم لزوماً با رأی همه شرکا گرفته نمیشود و همین که اکثریت سرمایه راضی باشند کافی است. حالت سوم جالبتر است: اگر شرکت آنقدر ضرر کند که نصف سرمایهاش برود، هر شریکی میتواند از دادگاه تقاضای انحلال کند. اما دادگاه اول به این موضوع رسیدگی میکند که آیا دلایل آن شریک موجه است یا نه. حتی اگر دلایل موجه باشد، دادگاه به سایر شرکا این فرصت را میدهد که سهم آن شریک را نقداً بپردازند و او را از شرکت بیرون کنند تا شرکت بتواند به کار خود ادامه دهد. این راهکار برای حفظ بقای شرکت طراحی شده است. حالت چهارم مربوط به مرگ یکی از شرکاست. برخلاف شرکتهای تضامنی که فوت شریک معمولاً باعث انحلال میشود، در شرکت با مسئولیت محدود این طور نیست مگر اینکه در اساسنامه شرکت صراحتاً پیشبینی شده باشد که فوت هر شریک باعث انحلال شرکت میشود. پس اگر در اساسنامه چیزی نیامده باشد، شرکت با فوت یک شریک همچنان به فعالیت خود ادامه میدهد.