در شرکتهای تجاری، شرکا میتوانند در اساسنامه شرکت هر طور که میخواهند دربارهٔ روابط خود از جمله نحوهٔ تقسیم سود و زیان تصمیم بگیرند. اساسنامه مثل یک قرارداد داخلی بین شرکاست و حرف اول را در همهٔ امور مربوط به روابط آنها میزند. اگر شرکا در اساسنامه هیچ شرط خاصی برای تقسیم سود و زیان تعیین نکرده باشند، قانون میگوید که سود و زیان باید به نسبت سرمایهای که هر شریک در شرکت گذاشته تقسیم شود. مثلاً اگر دو شریک به نسبت مساوی سرمایه گذاشته باشند، سود و زیان هم بین آنها نصف میشود. پس قانون در اینجا فقط نقش یک قاعدهٔ تکمیلی را دارد: تا وقتی که شرکا خودشان تصمیم نگرفتهاند، تقسیم به نسبت سرمایه اعمال میشود. اما شرکا آزادند که در اساسنامه هر طور میخواهند تقسیم سود و زیان را تنظیم کنند، حتی اگر با میزان سرمایهٔ آنها تناسبی نداشته باشد.