در شرکتهای تجاری، وقتی میخواهند درباره امور شرکت تصمیم بگیرند، قانون میگوید که اول باید شرکایی که حداقل نصف سرمایه را در اختیار دارند رأی بدهند. یعنی اگر سرمایه شرکت صد میلیون تومان باشد، باید صاحبان پنجاه میلیون تومان از سرمایه در جلسه حاضر شوند و با تصمیم موافقت کنند تا آن تصمیم درست باشد. حالا اگر در اولین جلسه این اتفاق نیفتد و شرکای دارای نصف سرمایه حضور نداشته باشند یا رأی ندهند، نوبت به جلسه دوم میرسد. در این جلسه همه شرکا دوباره دعوت میشوند و این بار نیازی نیست که صاحبان نصف سرمایه رأی بدهند؛ بلکه کافی است تعداد شرکایی که رأی میدهند بیش از نصف باشد، حتی اگر سرمایه آنها از نصف کمتر باشد. مثلاً اگر سه شریک دارید، رأی دو تا از آنها برای تصویب تصمیم کافی است. اما این قانون یک استثنا دارد: اگر در اساسنامه شرکت طور دیگری نوشته شده باشد، مثلاً گفته باشد که همیشه باید صاحبان دو سوم سرمایه رأی بدهند یا شرایط سادهتری تعیین کرده باشد، همان اساسنامه اجرا میشود. اساسنامه مثل قرارداد داخلی شرکت است و شرکا میتوانند در آن قواعد خودشان را تعیین کنند.