در دادرسی مدنی، خوانده یا هر طرفی که به صلاحیت دادگاه یا روند رسیدگی ایراد دارد (مثل اینکه دادگاه صلاحیت محلی ندارد یا دعوا قبلاً رسیدگی شده)، باید این ایرادات را حداکثر تا پایان نخستین جلسه دادرسی به دادگاه بگوید. اگر این کار را نکند، دادگاه دیگر مجبور نیست پیش از ورود به اصل دعوا، یک رأی جداگانه درباره آن ایراد صادر کند. نتیجه عملی این ماده این است که اگر کسی ایراد خود را در جلسه اول مطرح نکند، دادگاه میتواند همزمان با رسیدگی به ماهیت دعوا، آن ایراد را هم بررسی کند و در همان رأی نهایی دربارهاش تصمیم بگیرد. به این ترتیب، دادرسی طولانی نمیشود و طرف مقابل نمیتواند با تأخیر در اعلام ایراد، روند دادرسی را به تأخیر بیندازد. پس قاعده کلی این است: هر ایرادی که به تشریفات یا صلاحیت مربوط میشود، باید در نخستین فرصت ممکن - یعنی حداکثر تا پایان جلسه اول دادرسی - اعلام گردد؛ در غیر این صورت، دادگاه تکلیفی به صدور رأی جداگانه درباره آن نخواهد داشت.