این ماده به وضعیت دعاوی حقوقیای میپردازد که پیش از اجرایی شدن قانون جدید آیین دادرسی مدنی (۱۳۷۹) در دادگاه مطرح شدهاند. برای این دعاوی، نحوه ادامه دادرسی از مرحلهای که هستند طبق قانون جدید انجام میشود. اما درباره رأیی که صادر میشود، این که بتوان به آن اعتراض کرد یا درخواست تجدید نظر و فرجام داد، بستگی به قانونی دارد که در زمان صدور رأی اجرا میشده است؛ مگر آنکه آن قوانین خلاف شرع شناخته شده باشند. افزون بر این، نسبت به قرارهای عدم صلاحیتی که پیش از اجرای قانون جدید صادر شدهاند ولی هنوز در مرحله تجدیدنظر یا فرجامخواهی هستند، از این پس بر اساس قانون جدید عمل میشود. به بیان دیگر، اگر شعبهای از دادگاه پیش از قانون جدید خود را صالح ندانسته و پرونده را به مرجع دیگر ارجاع داده باشد، ولی این قرار هنوز قطعی نشده باشد، مرجع تجدیدنظر یا فرجام باید طبق قانون جدید درباره آن تصمیم بگیرد. در عمل، این ماده دو نکته اصلی را روشن میکند: نخست، برای دعاوی قدیمی، آیین دادرسی جدید جاری است، ولی اعتبار و قابلیت اعتراض رأی طبق قانون زمان رأی سنجیده میشود. دوم، برای قرارهای عدم صلاحیت قدیمی که هنوز قطعی نشدهاند، قواعد جدید حاکم خواهد بود. این تفکیک باعث میشود حقوق اصحاب دعوا طبق قانون زمان صدور رأی محفوظ بماند و در عین حال آیین دادرسی بهروز برای ادامه کار استفاده شود.