وقتی در یک دعوا خوانده یا طرف دیگر پرونده به دادگاه ایرادی وارد کند (مثلاً بگوید دادگاه صلاحیت ندارد یا دعوا قبلاً رسیدگی شده)، دادگاه اول باید تکلیف آن ایراد را روشن کند و بعد به اصل دعوا بپردازد. یعنی اگر ایراد وارد باشد، دادگاه دیگر سراغ ماهیت دعوا نمیرود و پرونده را مثلاً به مرجع صالح میفرستد یا قرار رد دعوا صادر میکند. اگر دادگاه بعد از بررسی تشخیص دهد که ایراد درست نیست و باید رد شود، آن وقت وارد اصل ماجرا میشود و به ماهیت دعوا رسیدگی میکند. پس ترتیب کار این است: اول نوبت ایرادهاست، بعد نوبت اصل دعوا. دادگاه نمیتواند بدون تکلیف ایرادها، مستقیم برود سراغ اینکه حق با کیست.