اگر خوانده دعوا (کسی که از او شکایت شده) از نظر قانونی اهلیت نداشته باشد، مثلاً به دلیل صغر سن، جنون یا سفاهت، میتواند از پاسخ دادن به اصل دعوا خودداری کند. این یعنی او مجبور نیست وارد بحث ماهوی شود که آیا حق با اوست یا نه. اما این امتناع بهمعنای قبول شکایت نیست، بلکه صرفاً یک حق قانونی برای نخستین پاسخ است. برای نمونه، اگر یک نوجوان ۱۵ ساله در دادگاه خوانده شود، وکیل یا قیم او میتواند بگوید که موکل اهلیت ندارد و از پاسخ در ماهیت امتناع کند. در این صورت دادگاه ابتدا باید تکلیف اهلیت را روشن کند، مثلاً با تعیین قیم یا نماینده قانونی. پس از رفع این مشکل، خوانده یا نمایندهٔ او باید به ماهیت دعوا پاسخ دهد. نکتهٔ عملی این است که چنین امتناعی باعث توقف رسیدگی نمیشود، بلکه دادگاه ابتدا به موضوع اهلیت رسیدگی میکند و سپس ادامهٔ دادرسی را منوط به تعیین نمایندهٔ قانونی میکند. اگر خوانده بدون عذر موجه از پاسخ امتناع کند، دادگاه میتواند علیه او رأی صادر کند.