این ماده فهرستی از مواردی است که خوانده (شخصی که از او شکایت شده) میتواند در دادگاه به آنها استناد کند و بگوید دعوا نباید بررسی شود. به این موارد «ایراد» میگویند. خوانده باید همزمان با پاسخ دادن به اصل دعوا، این ایرادها را مطرح کند. مثلاً میتواند بگوید دادگاه صلاحیت ندارد یا اینکه همان دعوا قبلاً در دادگاه دیگری مطرح شده یا خواهان (شاکی) اهلیت قانونی ندارد (مثل کودک یا دیوانه بودن) یا اینکه اصلاً این دعوا متوجه او نیست. همچنین اگر دعوا قبلاً بین همین افراد یا کسانی که جانشین آنها هستند، رسیدگی شده و حکم قطعی صادر شده باشد، خوانده میتواند ایراد کند. بعضی ایرادها مربوط به خود دعواست: مثلاً دعوا اثر قانونی ندارد (مثل وقف یا هبهای که قبض نشده)، یا موضوع دعوا نامشروع است، یا دعوا قطعی نیست و فقط بر اساس گمان و احتمال است. خوانده همچنین میتواند بگوید خواهان در این دعوا نفع شخصی ندارد یا اینکه دعوا بعد از گذشتن مهلت قانونی طرح شده. در تمام این موارد، اگر خوانده ایرادش را به دادگاه ثابت کند، دادگاه دیگر به اصل دعوا رسیدگی نمیکند و قرار رد دعوا صادر میکند.