این قاعده میگوید که دادگاه تجدیدنظر یا دیوان عالی کشور نمیتواند به یک دعوا رسیدگی کند، مگر اینکه ابتدا همان دعوا در دادگاه بدوی (نخستین) بررسی و حکم صادر شده باشد. به عبارت دیگر، برای اینکه پرونده به مراحل بالاتر برود، باید ابتدا در دادگاه اولیه رأی داده شود. این اصل که «دو درجهای بودن دادرسی» نام دارد، برای جلوگیری از رسیدگی مستقیم به دعاوی در مراجع بالاتر بدون طی مرحله بدوی وضع شده است. قانونگذار میخواهد ابتدا یک دادگاه به ماهیت دعوا رسیدگی کند و حکم بدهد، سپس طرفین بتوانند در صورت نارضایتی به مرجع بالاتر شکایت کنند. تنها استثنای این قاعده مواردی است که قانون صراحتاً اجازه رسیدگی فرجامی یا تجدیدنظر بدون حکم بدوی را داده باشد، مانند برخی دعاوی مربوط به صلاحیت یا دستورهای موقت. در غیر این صورت، هر دعوایی باید ابتدا در دادگاه نخستین رأی بگیرد تا قابل اعتراض در مراحل بالاتر باشد.