این ماده برای مواقعی است که خواهان چند دعوای مختلف را در یک دادخواست واحد مطرح کرده باشد. شرط اصلی این است که آن دعاوی «ارتباط کامل» با هم نداشته باشند؛ یعنی از نظر موضوع یا دلیل یا طرفها آنقدر به هم وابسته نباشند که نتوان آنها را جداگانه بررسی کرد. در چنین وضعیتی، دادگاه نمیتواند همه را در یک پرونده و با یک رأی تمام کند. در نتیجه، دادگاه وظیفه دارد دعواها را از هم جدا کند و به هر کدام به طور مستقل رسیدگی نماید. اما این جدا کردن فقط در صورتی ممکن است که دادگاه برای هر یک از دعاوی تفکیکشده «صلاحیت» داشته باشد. اگر دادگاه نسبت به یکی از دعواها صلاحیت نداشته باشد (مثلاً به دلیل صلاحیت محلی یا ذاتی مرجع دیگر)، باید در آن بخش «قرار عدم صلاحیت» صادر کند و پرونده را به مرجع صالح بفرستد. نکته عملی این است که خواهان باید پیش از طرح چند دعوا در یک دادخواست، دقت کند که آیا آن دعاوی واقعاً با هم مرتبط هستند یا خیر. در غیر این صورت، با تفکیک دعواها و احتمالاً ارسال بخشی از آن به دادگاه دیگر، هم دادرسی طولانی میشود و هم هزینه و زمان طرفین افزایش مییابد.