در دعاوی حقوقی، هرگاه شخصی ناچار شود برای احقاق حق خود به دادگاه مراجعه کند، ممکن است هزینههایی بپردازد که بخشی از آنها قابل مطالبه از طرف مقابل است. این ماده مشخص میکند که چه هزینههایی تحت عنوان «خسارات دادرسی» قابل دریافت هستند. منظور از خسارات دادرسی، صرفاً هزینههایی نیست که مستقیماً به جیب دادگاه میرود، بلکه شامل سه دسته اصلی است: اول، هزینههایی که بابت خود دادرسی پرداخت میشود مانند هزینه ثبت دادخواست و ابلاغ؛ دوم، حقالوکاله وکیلی که طرف برای پیگیری دعوا استخدام کرده؛ و سوم، سایر هزینههای مستقیم و ضروری که برای اثبات ادعا یا دفاع در برابر آن انجام شده است. برای مثال، اگر در یک پرونده نیاز به نظر کارشناس باشد، هزینه کارشناسی که پرداخت میشود جزو خسارات دادرسی محسوب میشود. همچنین هزینهای که صرف تحقیق محلی یا استعلام از ادارات میشود نیز در این زمره قرار میگیرد. اما نکته مهم این است که این هزینهها باید مستقیماً به موضوع دادرسی مرتبط باشند و برای اثبات دعوا یا دفاع ضرورت داشته باشند. بنابراین، هزینههایی که ارتباط مستقیم با پرونده ندارند یا غیرضروری هستند، قابل مطالبه به عنوان خسارت دادرسی نخواهند بود. در عمل، طرف برنده دعوا میتواند با ارائه مدارک معتبر، این هزینهها را از طرف بازنده مطالبه کند و دادگاه نیز پس از احراز ارتباط و ضرورت آنها، حکم به پرداختشان میدهد. این حکم شامل کلیه هزینههای منطقی و متعارفی میشود که یک فرد عادی برای پیگیری دعوای خود ناچار به پرداخت آنها بوده است.