شخصی که در دادگاه ثابت کند توانایی پرداخت هزینههای دادرسی را ندارد، معسر نامیده میشود. پس از اثبات این موضوع در دادگاه، قانون دو مزیت مهم برای او در نظر گرفته است: اول اینکه تا زمانی که وضع مالی او بهبود نیافته، نیازی به پرداخت تمام یا بخشی از هزینههای دادرسی مانند هزینه ثبت دادخواست و اظهارنامه ندارد. دوم اینکه میتواند از خدمات وکلای معاضدتی استفاده کند؛ وکلایی که به صورت رایگان یا با هزینه کمتر برای افراد کمبضاعت تعیین میشوند و در این صورت شخص معسر موقتاً از پرداخت حقالوکاله معاف میشود. این معافیتها تنها برای همان دعوایی است که شخص برای آن ادعای اعسار کرده و شامل دعاوی دیگر او نمیشود. همچنین این معافیت دائمی نیست و اگر بعداً وضع مالی شخص بهتر شود، دادگاه میتواند دستور پرداخت هزینهها را صادر کند. منظور از هزینه دادرسی در این ماده، هزینههایی مانند تمبر دادخواست و هزینه کارشناسی است که معمولاً در ابتدای طرح دعوا باید پرداخت شود.