این ماده به وضعیتی میپردازد که پروندهای در دیوان عالی کشور (مرحله فرجامخواهی) مطرح است. در این مرحله، اگر هر دو طرف دعوا (شاکی و خوانده) با هم توافق کنند که اختلاف خود را به داور بسپارند، یا خود دیوان عالی تشخیص دهد که موضوع دعوا از جمله مواردی است که میتوان به داوری ارجاع داد، دیگر دیوان عالی وارد ماهیت پرونده نمیشود و رأی صادر نمیکند. در چنین شرایطی، دیوان عالی کشور پرونده را به دادگاهی که رأی اولیه را صادر کرده (دادگاه صادرکننده رأی فرجامخواسته) برمیگرداند تا آن دادگاه کارهای لازم برای ارجاع دعوا به داوری را انجام دهد. منظور از «دادگاه صادرکننده رأی فرجامخواسته» همان دادگاهی است که رأی بدوی یا تجدیدنظر را صادر کرده و اکنون آن رأی در دیوان عالی کشور زیر سؤال رفته است. نتیجه عملی این است که اگر در مرحله فرجامخواهی به داوری رضایت بدهید، دیگر منتظر رأی دیوان عالی نمیمانید و پرونده به دادگاه پایینتر برمیگردد تا فرآیند داوری شروع شود. این امکان باعث میشود دعوا سریعتر و با توافق طرفین حل شود، بدون اینکه دیوان عالی وارد قضاوت نهایی شود.