قانون آیین دادرسی مدنی در ماده ۴۶۶ فهرستی از افرادی را مشخص کرده که تحت هیچ شرایطی نمیتوانند داور یک پرونده باشند، حتی اگر طرفین دعوا با انتخاب آنها موافق باشند. اولین گروه این افراد کسانی هستند که «اهلیت قانونی» ندارند. منظور از اهلیت قانونی همان توانایی داشتن حق و انجام کارهای حقوقی است که معمولاً افراد بالغ، عاقل و غیرمحجور از آن برخوردارند. بنابراین افراد صغیر (کمسن)، مجنون یا سفیه (کسانی که قدرت تشخیص و مدیریت اموال خود را ندارند) نمیتوانند داور شوند. گروه دوم افرادی هستند که دادگاه آنها را از داوری منع کرده است. این محرومیت باید با یک رأی قطعی دادگاه (یعنی رأیی که دیگر قابل شکایت و تجدیدنظر نباشد) مشخص شده باشد. گاهی اوقات خود رأی دادگاه مستقیماً فرد را از داوری منع میکند و گاهی هم نتیجه یک حکم قضایی، مثل محکومیت به جرمی خاص، باعث میشود که فرد صلاحیت داوری را از دست بدهد. در هر دو صورت، این افراد حتی با رضایت کامل طرفین دعوا هم حق داوری ندارند و انتخاب آنها باطل است.