این ماده به قاضی این اختیار را میدهد که در شرایط خاصی، حتی بعد از تمام شدن مهلت قانونی، فرصت دوبارهای به طرف دعوا بدهد. اما این کار فقط در دو حالت امکانپذیر است: اول اینکه در اعلام مهلت اولیه اشتباهی رخ داده باشد، مثل اینکه دادگاه تاریخ نادرستی را تعیین کرده باشد. دوم اینکه طرف دعوا ثابت کند که به دلیل یکی از عذرهای موجهی که در ماده ۳۰۶ همین قانون آمده (مانند بیماری شدید، زلزله، سیل یا سایر حوادث غیرقابل پیشبینی) نتوانسته در مهلت قانونی اقدام لازم را انجام دهد. منظور از "عذر" همان دلیل موجهی است که مانع از انجام کار توسط شخص در وقت مقرر شده باشد. برای مثال، اگر کسی به دلیل بستری شدن در بیمارستان نتواند در مهلت تعیین شده دادخواست تجدیدنظر بدهد، میتواند با ارائه گواهی پزشکی از دادگاه تقاضای مهلت جدید کند. نکته مهم این است که صرف ادعای وجود عذر کافی نیست و شخص باید موضوع را به صورت مستند به دادگاه اثبات کند. در نتیجه، این ماده یک استثنا بر اصل کلی رعایت مهلتهای قانونی است و اجازه نمیدهد هر کسی بدون دلیل موجه از این فرصت استفاده کند. قاضی هم تنها در موارد پیشبینی شده در قانون میتواند چنین مهلتی بدهد و نمیتواند خارج از این چارچوب عمل کند.