قانونگذار در این ماده قاعدهای کلی وضع کرده است: مهلتهایی که قانون برای هر یک از اقدامهای اعتراض به حکم غیابی، تجدیدنظرخواهی، فرجامخواهی و اعاده دادرسی تعیین کرده، قابل تمدید نیست. یعنی اگر مثلاً بیست روز برای تجدیدنظرخواهی فرصت دارید، دادگاه نمیتواند به هیچ بهانهای این مدت را بیشتر کند. تنها جایی که میتوان مهلت را تمدید کرد، جایی است که خود قانون صریحاً اجازه چنین کاری را داده باشد. پس اگر در قانون مورد خاصی پیشبینی شده باشد که مثلاً به دلیل عذر موجه، مهلت قابل تمدید است، آن وقت از این قاعده خارج میشود. در غیر این صورت، هرگونه درخواست تمدید مهلت رد میشود و دیرکرد در انجام این اقدامها به معنای از دست رفتن حق اعتراض یا درخواست تجدیدنظر است.