وقتی کسی حکم دادگاه را از طریق «اعاده دادرسی» بهچالش میکشد، فقط همان دلیلی که در دادخواست نوشته بررسی میشود. مثلاً اگر ادعا کند سند جعلی بوده، دادگاه نمیتواند سراغ ایراد دیگری مثل اشتباه در محاسبه برود. این قانون جلوی این را میگیرد که دادگاه فراتر از خواستهٔ اولیه وارد موضوعات تازه شود. این محدودیت هم برای خود دادگاه است و هم برای طرف دعوا. یعنی اگر شخصی در مرحلهٔ اعاده دادرسی دلیل تازهای پیدا کند، دیگر نمیتواند آن را به پرونده اضافه کند. بنابراین باید از همان ابتدا همهٔ دلایل و مستندات خود را دقیق در دادخواست بیاورد. نتیجه این که اعاده دادرسی یک استثنا بر اصل قطعیت آراست و به همین خاطر دایرهٔ آن تنگ است. اگر دادگاه اجازه داشته باشد هر موضوع دیگری را هم بررسی کند، اعتبار حکم قبلی از بین میرود و دعواها بیپایان میشود.