هرکس که بخواهد رأی قطعی یک دادگاه را از طریق درخواست اعاده دادرسی به هم بزند، باید مواظب مهلت قانونی باشد. اگر در ایران زندگی میکند، فقط بیست روز فرصت دارد و اگر خارج از کشور است، دو ماه. شروع این مهلت برای رأیهای حضوری که به طرف ابلاغ شده، از روز ابلاغ است. اما برای رأیهای غیابی، مهلت از پایان فرصت واخواهی و تجدیدنظر شروع میشود، چون رأی غیابی ابتدا از راه واخواهی قابل اعتراض است. اگر کسی به دلیل عذر موجهی مثل بیماری یا فوت نزدیکان نتواند در این مهلت درخواست دهد، قانون راهی برایش گذاشته است. طبق تبصره این ماده، چنین شخصی میتواند مطابق ماده ۳۰۶ همین قانون عمل کند که معمولاً به معنای ارائه درخواست پس از رفع عذر و اثبات آن به دادگاه است. در هر صورت، بیتوجهی به این ضربالاجلها باعث از دست رفتن حق اعاده دادرسی میشود.