شخصی که به حکم دادگاه اعتراض دارد، باید پیش از آن که حکم به اجرا گذاشته شود، اعتراض خود را مطرح کند. اگر حکم اجرا شده باشد، دیگر نمیتوان به سادگی اعتراض کرد؛ مگر این که ثابت شود حقی که مبنای اعتراض بوده، به هیچ دلیلی از بین نرفته است. مثلاً اگر شخصی ادعا کند که مال مورد حکم متعلق به اوست، باید نشان دهد که مالکیتش همچنان پابرجاست و به واسطهای مانند فروش یا بخشش ساقط نشده است. این مقرره برای حفظ حقوق اشخاص ثالثی وضع شده که در دادرسی اولیه حضور نداشتهاند و حکم صادره به نفع یا ضرر آنها بوده است. قانونگذار اعتراض پیش از اجرا را بدون قید و شرط پذیرفته، اما پس از اجرا تنها در صورتی امکانپذیر میداند که اعتراضکننده بقای حقوق خود را اثبات کند. در غیر این صورت، اجرای حکم مانع از طرح دعوای جدید خواهد شد.