فرض کنید شخصی به رأی دادگاه اعتراض کرده و فرجامخواهی اصلی را ثبت کرده است. طرف مقابل هم برای دفاع از خود یا اعتراض به بخشی از رأی که به زیانش تمام شده، «فرجام تبعی» ارائه میدهد. حال اگر شخص اول (فرجامخواه اصلی) دادخواست فرجامی خود را پس بگیرد یا دادگاه آن را رد کند، حق طرف مقابل برای ادامهی فرجام تبعی از بین میرود و درخواستش بیاثر میشود. در عمل این یعنی فرجام تبعی بهطور کامل وابسته به فرجام اصلی است و استقلال ندارد. اگر فرجام اصلی از بین برود، فرجام تبعی هم خودبهخود منتفی میشود و نیازی به دستور جداگانهای نیست. نتیجهی این ماده این است که شخصی که فرجام تبعی داده، باید در جریان بماند که فرجام اصلی وضعیتش تغییر نکند؛ وگرنه ممکن است با یک استرداد ناگهانی یا رد شدن دعوای اصلی، تمام اقداماتش بیفایده شود.