این ماده درباره وضعیتی صحبت میکند که یک پرونده پس از نقض رأی در دیوان عالی کشور، دوباره به همان دادگاه بدوی برگردانده میشود و آن دادگاه با وجود نظر دیوان، باز هم روی رأی قبلی خود پافشاری میکند و آن را به صورت «رأی اصراری» صادر مینماید. در چنین حالتی، اگر طرفین دوباره فرجامخواهی کنند، دیوان عالی ابتدا استدلال دادگاه را بررسی میکند. اگر استدلال دادگاه را بپذیرد، رأی را تأیید (ابرام) میکند و پرونده خاتمه مییابد. اما اگر استدلال دادگاه را نپذیرد، پرونده را به هیئت عمومی شعب حقوقی دیوان عالی کشور میفرستد تا درباره اختلاف نظر بین دادگاه و دیوان تصمیمگیری کند. اگر هیئت عمومی نظر شعبه دیوان را تأیید کند، رأی دادگاه نقض شده و پرونده به شعبه دیگری از دادگاههای بدوی ارجاع میشود. آن شعبه جدید موظف است بر اساس استدلال هیئت عمومی دیوان عالی کشور رأی صادر کند و این رأی نهایی و غیرقابل فرجامخواهی است، مگر در مواردی که ماده ۳۲۶ این قانون استثنا کرده باشد.