در فرجامخواهی، دیوان عالی کشور فقط به درخواست فرجامخواه محدود نیست. یعنی اگر در رأی صادره از دادگاه، یکی از دلایل قانونی برای نقض وجود داشته باشد — مانند اشتباه در تطبیق قانون یا نقص در رسیدگی — دیوان میتواند آن رأی را نقض کند، حتی اگر خود فرجامخواه به آن دلیل خاص در درخواستش اشاره نکرده باشد. این اختیار برای جلوگیری از صدور آرای نادرست و حفظ عدالت پیشبینی شده است. منظور از «موجبات نقض» همان مواردی است که در قانون پیشبینی شده و رأی را باطل میکند، مثل عدم صلاحیت دادگاه، بیاعتباری مستندات، یا تخلف از قواعد دادرسی. پس فرجامخواه نباید نگران باشد که اگر در لایحه فرجامی خود همه دلایل قانونی را نیاورده، شانسش را از دست بدهد؛ دیوان خودش موظف است این موارد را بررسی کند. البته این قاعده به نفع هر دو طرف دعوا تمام میشود: هم فرجامخواه که ممکن است دلیل مهمی را از قلم انداخته باشد، و هم فرجامخوانده که اگر رأی به نفع او صادر شده ولی معیوب باشد، دیوان آن را اصلاح میکند. در عمل، این ماده نشاندهنده نظارت گسترده دیوان عالی کشور بر آرای دادگاههاست.