دادنامههایی که از دادگاههای عمومی، انقلاب و حقوقی صادر میشوند، در مواردی که قانون مشخص کرده قابل اعتراض در دادگاه تجدیدنظر هستند. این ماده فهرست کلی این موارد را ارائه میدهد و میگوید که هر حکمی که در چارچوب این فهرست قرار بگیرد، طرفین دعوا میتوانند ظرف مهلت قانونی بیست روز از تاریخ ابلاغ، درخواست تجدیدنظر کنند. منظور از «حکم» رایی است که درباره اصل دعوا و ماهیت اختلاف صادر میشود، نه قرارهای قضایی. در عمل، اگر حکم دادگاه بدوی از نوع احکام قابل تجدیدنظر باشد، اجرای آن تا پایان مهلت تجدیدنظرخواهی و در صورت تجدیدنظرخواهی تا صدور رای دادگاه تجدیدنظر متوقف میماند. پس از پایان مهلت، اگر کسی اعتراض نکند، حکم قطعی میشود و قابلیت اجرا پیدا میکند. توجه داشته باشید که برخی احکام مانند احکام مربوط به دعاوی مالی تا سقف معینی یا احکام دادگاه خانواده در موارد خاص، از این قاعده مستثنی هستند و فقط یک بار قابل اعتراضاند.