این ماده در قانون پیشین اجازه میداد که برخی آرای دادگاههای عمومی و انقلاب در سه حالت خاص نقض شوند: اول، وقتی خود قاضی صادرکننده رأی بفهمد اشتباه کرده؛ دوم، وقتی قاضی دیگری (مانند رئیس دیوان عالی کشور یا دادستان کل) متوجه اشتباه رأی شود و اگر به قاضی اول تذکر دهد، او هم بپذیرد که اشتباه کرده؛ سوم، وقتی دادگاه یا قاضی اصلاً صلاحیت رسیدگی به آن پرونده را نداشتهاند. در عمل، این ماده راهی برای اصلاح آرای اشتباهی بود بدون اینکه لزوماً از راههای عادی تجدیدنظر یا فرجامخواهی وارد شوند. اما توجه کنید که این ماده کاملاً منسوخ شده و دیگر در نظام قضایی ایران اجرا نمیشود. یعنی امروزه هیچ رأیی را نمیتوان به استناد این ماده نقض کرد. قوانین جدید آیین دادرسی مدنی راههای دیگری مانند اعتراض به رأی، تجدیدنظر و فرجامخواهی را برای رسیدگی به اشتباهات قضایی پیشبینی کردهاند.