دستور موقت یک اقدام احتیاطی است که دادگاه پیش از صدور رأی نهایی برای جلوگیری از تضییع حق یا دفع خطر فوری صادر میکند. طبق این قاعده، متقاضی نمیتواند به طور جداگانه و مستقل از اصل دعوا، علیه قبول یا رد درخواست دستور موقت خود اعتراض کند یا آن را به مرجع بالاتر ببرد. به عبارت دیگر، تصمیم دادگاه در مورد دستور موقت به خودی خود قابل شکایت نیست. تنها راهی که برای اعتراض به این تصمیم وجود دارد این است که شخص همزمان با اعتراض به رأی نهایی پرونده، نسبت به دستور موقت هم معترض شود و درخواست رسیدگی کند. حتی در این حالت نیز موضوع دستور موقت قابل فرجامخواهی (یعنی رسیدگی در دیوان عالی کشور) نیست و فقط در دادگاه تجدیدنظر بررسی میشود.