دستور موقت حکمی است که دادگاه در موارد اضطراری و پیش از صدور رأی نهایی صادر میکند تا از تضییع حق یکی از طرفین جلوگیری شود. طبق این قاعده، چنین دستوری معمولاً پس از آنکه به طرف مقابل ابلاغ شد قابلیت اجرایی پیدا میکند. اما گاهی شرایط آنقدر فوری است که منتظر ماندن برای ابلاغ، موضوع را بیاثر میکند. در این موارد، دادگاه میتواند تصمیم بگیرد که دستور موقت پیش از ابلاغ نیز اجرا شود. این اختیار برای مواقعی است که تأخیر در اجرا باعث خسارت جبرانناپذیر میشود.