دستور موقت ابزاری است که دادگاه برای جلوگیری از ضرر احتمالی یا حفظ وضع موجود صادر میکند، ولی این دستور ربطی به نتیجه نهایی دعوا ندارد. یعنی اگر دادگاه دستور موقتی بدهد، مثل این نیست که رأی نهایی را از قبل صادر کرده باشد. طرفین دعوا همچنان باید اصل اختلاف خود را در دادگاه پیگیری کنند و قاضی هم بر اساس دلایل و مدارک درباره اصل دعوا تصمیم میگیرد. پس دستور موقت فقط یک اقدام احتیاطی و موقتی است و به ماهیت دعوا ورود نمیکند. حتی اگر دادگاه دستور موقت را تأیید یا رد کند، این موضوع تأثیری در رأی نهایی ندارد و قاضی میتواند در پایان به نفع هر یک از طرفین رأی بدهد. بنابراین نباید دستور موقت را بهعنوان پیشداوری یا نشانهای از نتیجه دعوا تلقی کرد.