وقتی دادگاه درباره اصل اختلاف بین طرفها تصمیم میگیرد و این تصمیم به طور کامل یا بخشی از دعوا را فیصله میدهد، به آن «حکم» میگویند. حکم همان رأی نهایی است که تکلیف دعوا را روشن میکند. اما اگر رأی دادگاه مربوط به مسائل شکلی یا مقدماتی باشد و به اصل دعوا ورود نکند، «قرار» نام دارد. مثلاً اگر دادگاه بگوید پرونده به دلیل عدم صلاحیت به دادگاه دیگری ارسال شود، این یک قرار است نه حکم. فرق اصلی این دو در سرنوشت دعواست: حکم دعوا را تمام میکند، ولی قرار معمولاً یک مرحله از دادرسی را میبندد و ممکن است بعداً به اصل دعوا رسیدگی شود.