وقتی پروندهای در دادگاه ایران مطرح است و برای پیشرفت آن نیاز به تحقیقاتی در خارج از کشور باشد (مثل گرفتن اظهارات یک شهود یا بازرسی محل)، دادگاه نمیتواند خودش مستقیم به آن کشور برود یا دستور بدهد. در این شرایط، دادگاه از طریق مکاتبات قضایی طبق توافقات بین ایران و آن کشور خاص، از دادگاه همان کشور میخواهد که تحقیقات را انجام بدهد و نتیجه را در قالب صورتجلسه برای ایران بفرستد. اما این تحقیقات خارجی وقتی در ایران قابل قبول است که دادگاه ایران به درستی و اعتبار آنها اطمینان داشته باشد. در واقع، دادگاه میتواند بررسی کند که تحقیقات بر اساس اصول قانونی آن کشور انجام شده یا خیر؛ اگر به نظرش برسد که تحقیقات معتبر نیست یا به دلیل نقصی قابل استناد نیست، میتواند از ترتیباثر دادن به آن خودداری کند. این اختیار برای حفظ دقت و عدالت در دادرسی به دادگاه داده شده است.