وقتی دادگاهی خود را صالح به رسیدگی نداند و قرار عدم صلاحیت صادر کند، این قرار برای بررسی به مرجع بالاتر - یعنی دادگاه تجدیدنظر استان یا دیوان عالی کشور - فرستاده میشود. قانون میگوید که این مرحله از رسیدگی نباید معطل بماند و باید خارج از نوبت انجام شود. یعنی دادگاه بالاتر موظف است هرچه زودتر و بدون توجه به نوبت سایر پروندهها، در این باره تصمیم بگیرد. هدف از این فوریت، جلوگیری از اتلاف وقت و سردرگمی اصحاب دعواست. اگر قرار عدم صلاحیت تأیید شود، پرونده به دادگاه صالح ارسال میشود و اگر رد شود، همان دادگاه اولیه باید به ماهیت دعوا رسیدگی کند. در هر دو حالت، تأخیر در تعیین صلاحیت باعث میشود اصل دعوا هم عقب بیفتد؛ به همین خاطر قانونگذار رسیدگی خارج از نوبت را برای این قرارها الزامی کرده است.