طبق این قاعده، وقتی دادگاه کسی را به ادای سوگند فرا میخواند، آن شخص میتواند از دادگاه فرصت بیشتری بخواهد تا درباره قبول یا رد سوگند تصمیم بگیرد. دادگاه هم اختیار دارد که این مهلت را فقط یک بار و به اندازهای بدهد که به طرف دیگر دعوا زیانی وارد نشود. مثلاً اگر کوتاهترین فرصت ممکن مثلاً چند روز باشد و طرف مقابل در آن مدت متضرر نشود، دادگاه همان را تعیین میکند. این مهلت یکباره است و پس از آن شخص دیگر نمیتواند درخواست تمدید کند. اگر دادگاه تشخیص دهد که دادن مهلت باعث تأخیر ناروا یا ضرر به طرف دیگر میشود، میتواند درخواست را رد کند و همان جلسه از شخص بخواهد سوگند یاد کند یا آن را رد نماید. بنابراین هدف این ماده ایجاد تعادل بین حق طرفی است که باید سوگند بخورد تا فرصت تصمیمگیری داشته باشد و حق طرف مقابل که نباید بهخاطر تأخیر بیدلیل متضرر شود.