بر اساس این قاعده، قاضی حق ندارد به ابتکار خود و بدون آنکه یکی از طرفهای دعوا (خواهان یا خوانده) درخواست کند، از کسی سوگند بخواهد. اگر قاضی چنین کند، آن سوگند هیچ ارزش قانونی ندارد و نمیتواند مبنای رأی قرار گیرد. حتی اگر بعداً یکی از طرفین تصمیم بگیرد که سوگند بخواهد، باید سوگند دوباره تکرار شود و همان سوگند قبلی که از سوی دادگاه انجام شده قابل استناد نیست. این ماده تضمین میکند که سوگند که یک دلیل مهم در دادرسی است، تنها به خواست و اراده خود اصحاب دعوا انجام شود و دادگاه در این زمینه نقش منفعل دارد. در عمل، اگر قاضی از روی ناآگاهی یا اشتباه سوگند دهد، طرفی که میخواهد از این دلیل استفاده کند باید درخواست جدیدی بدهد و سوگند از نو ادا شود. نتیجه این حکم آن است که هرگونه سوگند خودسرانه قاضی باطل است و نمیتواند در رأی دادگاه تأثیر بگذارد. بنابراین، اصحاب دعوا باید خودشان به موقع درخواست سوگند را مطرح کنند و منتظر اقدام دادگاه نباشند.