این ماده درباره وضعیتی است که خوانده (کسی که علیه او دعوا شده) از سوگند خوردن خودداری میکند و نمیخواهد سوگند را به خواهان برگرداند. در این حالت دادگاه سه بار به او اخطار میدهد تا یا خودش سوگند بخورد یا آن را به طرف مقابل واگذار کند. اگر باز هم سرپیچی کند، «ناکل» (یعنی کسی که از سوگند سر باز زده) شناخته میشود. وقتی خواننده ناکل شد و بر حرف خود پافشاری کرد، دادگاه نوبت سوگند را به خواهان میدهد. اگر خواهان سوگند بخورد، ادعایش اثبات میشود و دادگاه به نفع او حکم صادر میکند. اما اگر خود خواهان هم از سوگند زدن خودداری کند، دیگر ادعای او از بین میرود و پرونده مختومه میشود. پس در عمل این ماده یک زنجیره را تنظیم میکند: اول خوانده باید سوگند بخورد یا رد کند؛ اگر نکرد، خواهان میتواند با سوگند خود ادعا را ثابت کند؛ و اگر خواهان هم نکول کند، دیگر حقی برای او باقی نمیماند. این قاعده برای جلوگیری از کش دار شدن دعوا و تعیین تکلیف نهایی اختلاف طراحی شده است.